De laatste loodjes

Dinsdag 26 juli 2011, Masaka - Postoffice


Zoals de titel van dit blogbericht verraadt, zal dit mijn laatste Ugandese blogbericht zijn. Momenteel zit ik in het postkantoor te typen omdat deze computer me deed denken aan de computers in Nederland. Niets is minder waar, ik moet nog steeds 10 minuten wachten om contact te krijgen met het wereldwijde web.


Ik zal beginnen met vertellen over Lake Bunyonyi. Lake Bunyonyi is een meer op 2000 meter hoogte, een soort grote plas water tussen allemaal bergen in. Het werd door Be-More als een verkooppraatje als het paradijs op aarde beschreven. Ze hadden niet heel erg overdreven. Het was daar zo mooi! Ik laat graag een van mijn eigen gemaakte foto’s zien van het meer, maar dat gaat helaas niet meer lukken. Kim’s verjaardagcadeau, een fotocamera, is helaas met een leeftijd van 3 weken overleden. Tot hele grote frustratie van mij. Gelukkig heb ik de toestemming gekregen om de foto’s van mijn mede-vrijwilligers te mogen kopieren. Maar Lake Bunyonyi, we kwamen na een vrij a-relaxte rit van meer dan 5 uur aan daar. Ik heb het woord a-relax even van, mijn boven de rivierende wonende huisgenootje, Fleur geleend want ik vind het het beste woord om de rit te omschrijven. Maar genoeg over de reis erheen. Lake Bunyonyi was dus ontzettend mooi en op telefonisch aanraden van mijn moedertje moest ik vooral heel veel opnemen terwijl ik daar was. Bedankt voor de goede raad mama. De tweede dag van ons weekend was bestemd om non-stop te chillen. ‘s Morgens kwamen Kim en ik achter het feit dat bijna iedereen die de trip naar Bunyonyi ondernomen hadden die zaterdag met een boot het hele meer met diverse eilanden gingen ontdekken. We gingen mee… Het slechtste besluit van deze vakantie. Erg om te zien hoe erg mensen verpest kunnen worden door toerisme. Elk bezoek aan een eiland waar een hondertal mensen op woonden werd door hen naar ons geschreeuwd: “Give me money!”. Ik voelde me echt beledigd en had zin om die lieve kindertjes die dat schreeuwden van de klif af te duwen. Ik heb me ingehouden. Verder was Bunyonyi vooral heel mooi en ontspannen.


Deze week, de laatste werkweek, stond de afronding van onze 5000 liter watertank vooral centraal. Tenminste dat dachten we. Die tank komt gelukkig af, dankzij het harde werk van een bouwvakker. Oh ja even voor ons pap (op z’n Brabants) die man die installeert dakgoten met wat ijzerdraad en spijkers. Echt geweldig, het werkt wel hoor maar het heeft een levensduur net als onze fotocamera waarschijnlijk. Dit hoort bij de Ugandese manier van werken. Even terug naar onze verwachting van de week, we dachten dus te mogen werken aan de watertank maar er komt een nieuw huis voor de toekomstige vrijwilligers van Be-More. Pal tegenover ons huidige huis maar dit huis heeft warmwater en een toilet. Onze taak is het ontsmetten en het schilderen van het nieuwe huis. Ik weet niet hoe dit de kwetsbare mensen helpt die CHEDRA helpt, in de direkte zin van het woord. Indirekt natuurlijk wel want hier komen de toekomstige vrijwilligers in te wonen die weer de mensen helpen. Dus ik heb er vrede mee.


Vrijdag gaan we met alle vrijwilligers naar Entebbe om dicht bij het vliegveld te zitten om weer terug naar huis te gaan. Ik heb zin om naar huis toe te gaan maar zie op tegen het afscheid van de Ugandese vrijwilligers van CHEDRA. Tom, Moses en Isooba zijn zo’n gedreven mannen die een enorme inzet hebben voor hulpbehoevenden.


Als afsluiting van dit blogbericht eindig ik met goed nieuws. Ik voel me stukken beter, ik ben van mijn irritante hoest af. Oh ja en voor de mensen die zich afvroegen of het echt malaria was even een uitleg. Het was wel degelijk malaria, bleek uit een bloedtest, maar door gebruik van Lariam warden alle symptomen onderdrukt. Mijn lichaam is ondertussen druk bezig geweest met het bestrijden van het virus; daardoor was mijn immuunsysteem heel zwak en was ik dus vatbaar voor verkoudheid, diarrree, oververmoeidheid, enzovoort. Alles wat ik zo ongeveer heb gehad. Maar ik voel me goed en voel me kiplekker om in Nederland iedereen weer te zien en bij te praten over een overgetelijke reis.


Bye Mzungus tot snel!

Previous message | Next message

Reactie toevoegen

Het reageren op weblogberichten is niet mogelijk.

Reacties

Laura Rooijmans

Bedankt voor de leuke blogs, Marcel! Op naar de luisterversie.
Blij te lezen dat je je goed voelt na die nare diagnose en vreemde ervaringen in de wachtruimte, een rottende rat, enorme kakkerlakken, inefficientie en wat al niet meer.
Ik ben benieuwd of je wat van de Afrikaanse 'rust' in je donder hebt meegenomen ; )
Nog een goed verblijf, goeie terugreis, groetjes aan Kim en tot in Gemert!

xLaura

Co Bouwman

Hoi Marcel, nu al weer terug...gaat soms sneller dan je denkt. Wat zul je nog veel dromen van je uitje. Zie naar je uit en naar je verhaal en foto's. En dan toch malaria bah bah nu zeker een check laten doen in Nederland denk ik maar.
Een goede reis terug en dat ook aan Kim. Zie jullie snel.
Co.

Marcel Otten

Name: Marcel Otten

Was vrijwilliger bij Chedra van 04 jul 2011 tot 29 jul 2011

Over mij:

Marcel Otten (1990) is student leerkracht basisonderwijs aan Fontys PABO Eindhoven. Werkt naast zijn studie ook

Meer...